سلام زمستان.......سلام

 

 

 

 

 

مهاجر

 

 

 

 

 

 

مه انگار به درون نفسهام کشیده شده.به میان ریه هام پیچیده و به تصویر نگاهم کشیده شده.                      

 

یادگاریهایی بی تجسم از زمان.                                

 

یادگاریهایی بی تجسم از تاریخ زندگیم.                      

 

بی تعلق                                     

 

 

 

مسافرم هر روز و همیشه.                                       

 

مسافر بی قراری به رسیدن. به فرجام.                       

 

وهر چه  پیش می روم باز انتخاب گزینه ی تردید می شود      

 

و هر روز می پرسم :  به کجا ؟                                     

 

و هر روز می پرسم :  که چرا؟                                      

 

و هر روز می پرسم :                                               

 

سکوت ساده ی یک تبسم کوچک کجاست؟

 

و هر روز می پرسم :                                               

 

یک مشت جوانه برای رشد روحم کجاست؟

 

و هر روز می پرسم :                                              

 

یک مشت شمع که من در وجودم روشن کنم کجاست؟ 

 

 

 

باران خیمه کرده به تنم 

                                           

 

ابرهای همیشه.                                                    

 

بارانهای همیشه.                                                   

 

لاهیجان خیمه کرده به تنم                                  

 

لاهیجان خیمه کرده  به زندگیم                    

 

و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ….                     

 

                        

 

 

تو را گم کردم میان نگاه کجایی ؟

من آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم.

و به دنبال تو بر معبر روزها  و شبها و غروبها میگردم.  

یک مشت جوانه  میخواهم. فقط  

و بعد پرمی کشم. به گرمسیر بهار .و به اردیبهشت فصلم

تا  دوباره از نو  بنویسم. تو را و زندگی را . 

                            

 

مرا گم نکن. 

 

  

و نگاهم انگار که دریاست به نظاره. ....

 

 

بزرگراه رشت ـلاهیجان

 

 

 

پی نوشت ۱: مشق ها م زیاد شده . تنبلی هم مزید بر علت. پست نوروز ۸۶ رو براتون دوباره میگذارم . اصلا اینجوری خیلی هم خوبه. کساییکه نخونده بودند دوباره بخونند.

 

پی نوشت۲: تحول زمستونی همه تون به خیر و شادی.

 

پی نوشت ۳:خورشید خانوم تولدت مبارک.

 

میدونید که یلدا سالروز تولد دوباره ی خورشید هست. خورشیدی که هر روز ازش نور  و گرما و انرژی میگیریم. تو بچرخ و تو بتاب و تو بدرخش . رقص هر روز تو آرامش هر روزه ی ماست . ایرانیهای باستان مدار نگاهشون طبیعت و جشن با طبیعت بود . هی دریغ  از  ما که فقط بلدیم گریه کنیم.

 

 

 

 

 

معرفی کتاب :خوشه های خشم.

 

نویسنده :جان اشتاین بک.

 

اگه تونستید انگلیسی این کتاب رو بخونید ادبیات عامیانه ی قشنگی داره.

منبع و ماخذش ر و بعدا براتون ذکر میکنم.

پروژه ی خواندن و درک مفهوم ۱ من بود. باید خلاصه اش میکردیم. یادمه که خیلی لذت بخش بود.

داستان .داستان فلاکت یه خانوده ی مهاجر آمریکایی است. و تنها چیزی که بین اینهمه بدبختی آدم رو آروم میکنه لحن صادقانه و لات شخصیت اصلی هست که با ادبیات عامیانه ی اش به خواننده اعتماد میده.برا این میگم با زبان اصلی بخونید که تمام این ظرائف تو زبان محاوره نگه داشته شده.   سطح متوسط این کتاب هم موجود هست .

من یکی که خیلی چیزا ازش یاد گرفتم.

 

 پی نوشت ۴: برای پی نوشتها پیام گذاردن یا نگذاردن مسئله اینست !!

 بابا !!من اینهمه ش ع ر برای کی گذاشتم خب؟

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 56 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مريم

شب را به صبح می دوزم صبح را به شب و تمام ثانیه هایم را تا تو در گذر تند عقربه ها پیدا شوی بخواهی که بمانی بمانی نخواهی بروی من به خطای دیدگانم دلخوشم. ...... می دانم که تجلی این همه حسرت برایت عجیب خواهد بود.اما درنگ نکن قصه طولانی تر از این حرف هاست و شعر همیشه فقط یک یک شعر نیست.

مرواريد عرفان

سلام فاطمه عزيزم شعريست بغايت لطيف و دلنشين .تو را گم کردم ميان نگاه کجائی ؟ تعبير تازه و قشنگی است . همواره شاد و پويا باشی

محمد محسنی

سلام خواهرکم من دوباره برگشتم هرچند وبلاگ ات را دنبال میکردم اینروزها دنیای مجازی چه سوت و کور شده تو هم انگار گرفتار امتحانات شدی؟راستی شعرت را هم خواندم نقش درد را در آن میتوان دید بدرود

مهدی

سلام فاطمه خانم ديرکردنم را ببخشيد مدتی نبودم . شعر از خودتان بوده احتمالا؟ هوای شما را دارد و کلمات انگار اختصاصی اند. حس جاری ای داشت و کمی (البته کمی بيش از کمی) ايرادات وزنی و تکرار بی مناسبت حروف داشت. ولی در کل از اينکه دست روايتتان دامن شعر را گرفته خوب است و قابل اعتنا. . معرفی کتابتان هم که مثل هميشه حرف ندارد.بيست . موفق باشيد و متفکر

محرم

هنوز کلوچه ها رو نخورديم .تا به مريم نرسونم نمی خورمش تا شيرينيش هميشه زير دندونم بمونه. دستاتو تو جيب قلبت ببر چون گرمترين جا اونجاس تا يه گلوله برفی بزنم

مريم

انحنای روح من/شانه های خسته ي غرور من تکيه گاه بی پناه دلم شکسته است کتف گريه های بی بهانه ام بازوان حس شاعرانه ام زخم خورده است دردهای پوستی کجا؟ درد دوستس کجا؟ درد حرف نيست درد نام ديگر من است من چگونه خويش را صدا کنم....؟ هزارتا ممنونم....نه. بيشتر از هزارتا.....

مريم

راز تاريکی من بيش ازين تاريهاست...

علی

سلام توی اين هوای برفی يک شعر با احساس بارانی می چسبه