مهاجر

 

 

 

نوروزتون مبارک..  سال نو شما مبارک

 

امیدوارم که سال خوبی  داشته باشید.

 

 امیدوارم که برق چشمهاتون از زندگی شفاف بشه.

 

 

 

 

 

مهاجر

 

 

 

 

مه انگار به درون نفسهام کشیده شده. به میان ریه هایم پیچیده.به تصویر نگاهم کشیده شده. 

                      

یادگاریهایی بی تجسم از زمان.                                

یادگاریهایی بی تجسم از تاریخ زندگیم.                      

بی تعلق                                     

 

مسافرم هر روز و همیشه.                                       

مسافر بی قراری به رسیدن. به فرجام.                       

وهر چه  پیش می روم باز انتخاب گزینه ی تردید می شود      

و هر روز می پرسم :  به کجا ؟                                     

و هر روز می پرسم :  که چرا؟                                      

 و هر روز می پرسم :                                               

 سکوت ساده ی یک تبسم کوچک کجاست؟

و هر روز می پرسم :                                               

یک مشت جوانه برای رشد روحم کجاست؟

و هر روز می پرسم :                                              

یک مشت شمع که من در وجودم روشن کنم کجاست؟ 

 

 

باران خیمه کرده به تنم 

                                           

 ابرهای همیشه.                                                    

 بارانهای همیشه.                                                   

  لاهیجان خیمه کرده به تنم                                  

  لاهیجان خیمه کرده  به زندگیم  

                       

 و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ….                          

 

 

 تو را گم کردم. میان نگاه کجایی ؟                          

 من  آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم                           

 تصویر تحقیر ها را و  فریاد ها را                                 

 که وجودم را در خود مچاله کرده بود  از اشکهام میدزدم. 

 تو به من بگو کجایی؟

 و نگاهم گویا  که دریاست به  نظاره ......  

                     

 

 من آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم.  

  و به دنبال تو بر معبر روزها و شبها و غروبها میگردم.         

 من نگاهم داغ دیده کجایی ؟   

  

                                  

یک مشت جوانه  میخواهم. فقط                                       

 و بعد پرمی کشم. به گرمسیر بهار .و به اردیبهشت فصلم تا دوباره از نو  بنویسم. تو را و زندگی را . 

                            

 مرا گم نکن.   

                       

 دستت کجاست؟

 

 و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ......                        

 

 

 بزرگراه رشت_ لاهیجان.  

 

 

 پی نوشت ۱: این شعر نیست. جان من گیر ندید.                               

                  

پی نوشت ۲ :  این روزها سفر برای من رمز خیلی  از کارها   شده هفته ای حداقل سه سفر برون شهری رو تجربه می کنم. چه به تهران چه به رشت . چه به لنگرود . چه به … و این ترم که هر سه روزی که باید به رشت برسم  حین ساعتهای غروب   بعد از 5 تا 9 شب  دور می زنه. خورشیدی که در حال غروبه. بیجار هایی که برای کشت آماده می شوند و مه درون شهری و میان جاده ای که گاهی واقعا نمیشه روبروی خودت رو هم درست ببینی. . البته رانندگی در این هوای مه آلود بسیار سخته. همه چیز پشت پرده ی مه گم میشه. همه چیز  انگار هیچ چیز وجود خارجی نداشته.  و روز های بارانی که نصفه  روزهای ماست. هم جاده لغزنده است. و برف پاک کنی که مسیر رجاده رو برای چشم راننده تمییز میکنه . 

 

پی نوشت ۳: این ترم و ترم پیش ترم فوق العاده پرکاری برای من شد. شبها و روزهاییکه فاصله ی بین تخت گرم تا بیدار شدن ساعت ۷ صبح در سرمای گیلان اینقدر هست که فقط چند ساعتی رو خستگی در کنم. و بعد دوباره راهی شدن. هر روز در اکسیژن مرطوب گیلان . وچشمهام که از اشک سرما براق میشه و برق شفاف اشک سرما که تو نگاه مهاجرم میرقصه. انگار که وجودم رو هر روز بیدار می کنم. برای دوباره کندن.            

 

 

معرفی کتاب :    آشغالدونی.                                                      

                                                              

نویسنده : کارولینا ماریا د ژزوس 

                                     

ترجمه ی: کریم کشاورز  

                                             

سال چاپ : 1351  

                                                    

     انتشارات نیل                                                   

                                                          

آشغالدونی اصلا کتاب منفی بینی نیست. بر خلاف اسمش

نویسنده ی کتاب زن  فقیری است که با سه بچه اش از طریق جمع کردن کاغذ پاره ها و فروشش زندگی  را تا مین می کند. او با مرکبی غلیظ و ناصاف در میان دفتر های به دور انداخته در میان  آشغالدونی ها می نویسد. و با اینکه حتی وسع مالی اش اجازه ی خرید یک دفتر برای نوشتن را نمیدهد. اما باز هم از نگاه خود می نویسد. و دست آخر سه دفتر از میان نوشته هایش برای تمام دنیا ترجمه می شود. کارولینا کارولینا کارو لینا .

من از تو خیلی یاد گرفتم.

شاید یکی از پست های ارماییل رو بگذارم و از کارولینا بنویسم. از فاولاو از حومه ی فقیر نشین. و کودکان .      

 

 

 

/ 55 نظر / 7 بازدید
نمایش نظرات قبلی
هيبت

سلام اينی که ۱ماه و چند روزه آپ نکردی نگران کننده است خوبی؟ زندگانی رو براه؟ مشکلی نيست؟ از دست من اگر کاری بر مياد با کمال ميل در خدمتم موفق و خوش و سر بلند باشی

سيد محمد موسوی

سلام ممنون از اينکه در وبلاگ ما کمنت گذاشته بدون نظر گذر نگردی ولی ان طورها هم که فکر می کنی سخت نیست اينجا بخش آذربايجانی کوردستان است وما هم تورکيم نه کرد! خدمتتان عارض که اينجا هر چيز سر جای خود قرار دارد گرگ در بيابان آدامی در شهر ويا روستای محل سکونتش و...... لطف شما زيا موفق باشيد

رضا

سلام به فاطمه... نيستی عزيز...!!! ارماييل کسی رو منتظر نميذاشت...

راد

کجاییییییییییییییییییییییییییییی؟ هر جا هستی شاد باشی.

تی کوچی خاخور اينويزيبل

خاخووووووووووووووووووووووووووووووور تی بلا می سر کو ايسايی کور؟ايلاهی من تره بيميرم مره دل تره تنگا بوسته . منم سه شنبه ها فقط وقت دارم ببينمت آبجی چون کلاس حسابان دارم تو حاجی اباد ساعت: ۶:۳۰ می تونم يه ساعت زود تر بيام ببينمت .کيش می ری؟ساعت چند؟ترم چندی عزيزم؟فقط اگه خواستی بيای تو وبلاگم کامنت نزار بگو من شمارمو بدم زنگ بزن بيا چون اگه تو بلاگم قرار بزاری ۱۲۳ نفر باهام ميان!!!ممنون گل من

طيبه

دلمون برا نوشته هات تنگ شده ، البته برا خودت بيشتر

مرد

پرنده پنج خصلت داشت نخستين اوج در پرواز سپس پرواز بی همراه سه ديگر به منقترش هدف گيرد فرا کهکشانها را چهارم رنگ بی رنگی و در پايان نوايش همچنان نجوا «افسانه های قدرت : کارلوس کاستاندا»

مرد

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها ميکند پرهايش سفيد می ماند . ولی قلبش سياه می شود .

کريم دوغی

سلام فکر کنم زمان قرار داد ترکمن چای بود که اومدم وديدم که تو مه گير گردی والانه که تصادف کنی واز اين حرفا بعد اين همه سال هنوز اونجايی؟؟ پست بده آبجی من.پست بده به چند علت ۱. اگه از خدا می ترسي خب از خدا بترس وپست بده ۲.اگه از خدا نمی ترسی به خاطر خدا پست بده ۳.اگه اصلا نمی ترسی تو رو خدا پست بده(همچين زنی گمون نکنم وجود داشته باشه) ۴.اگه هم به هيچ چی اعتقاد نداری بازم پست بده ...ثواب داره راستی منم ؛یک مشت جوانه میخواهم. فقط؛