ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

شک کن که ستاره آتش باشد.شک کن که حقیقت حتی دروغ بگوید اما هرگز شک نکن در عشق من

 

یک پنجره به من بدهید ، یک پنجره که سه یاس بزرگ سبز برای اندوهم تسکین شود

 

 

وحصار اقاقی برای نگاهم سبز باشد ، امید باشد یک پنجره

 

 

که درخت خرمالو میوه های سبز نرسیده اش را هر روز زیر تابش

 

 

خورشید بگیرد که رسیده شود . پنجره برای نگاهی تسکین است که از

 

 

صبح تا غروب سرخ-خیس شده سوخته وباران باریده برای نگاهی که

 

 

مات می شود .اندوه به روی تارهای ریه من می لرزد بریده بریده می شود،

 

 

گریه در میان بغضی که توان رها  می شود شدن  ندارد .من زیستنم را رنج  

 

 

میبرم. من شرافتم را رنج می برم. برای بعضی رنجهای بشری

 

 

حتی گریه هم کار ساز نیست . بغض پیاپی است تا جایی که خفقان می گیری.  

 

 

بادهان باز تا ر تار چراغ ، سوزش چشمت و رنج بی حد کلامت . کاش این

 

 

لحظه تمام شود کاش این دقیقه بی صبر شود بگذرد بگذرد بگذرد .

 

 

گریه یرای بغضی رنجهای بشری گشایش ایزد است ، رحمت است . زندانی

 

 

بزرگ به حول وجود من از خودت ساختی ، تار بر تار تنیدی ومن اعتماد

 

 

کردم

 

 

 

مسیح می گوید : برای  رنج این لحظه باقی بمان تا جاودان شود لحظه ی

 

 

 

رنج تو . اما من از اینهمه سهم جاودان غم در زندگی ام خسته شدم .

 

 

 

روحی که مدام رنج به وجودش چنگ  می برد توانش را از دست می دهد .

 

 

 

مادرم خاک شد، خاکی از ایران من  ندیدمش، وقتی که ذره ذره خاک می شد

 

 

من نبوسیدمش ، وقتی که پله پله پرواز می کرد . وتو می دانستی وقتی که

 

 

می گفتی مادر من برای تو ، برادر من برای تو .تو حالا عضوی از خا نواده

 

 

ما هستی تو عزیز من هستی

 

 

پس چرا رنج تو سرخ نشد؟ پس چرا رنج تو برای این جدایی نبود ؟ برگ ریزان 

 

 

 

پاییز زرد است. پس چرا تو نیستی؟ از میان برفی که باریده می گذرم.

 

 

پس چرا تو نیستی ؟ تو هم خواستی به جمع لحظه های رنج پیوسته شوی.

 

 

وقتی که می دانم حتی به من فکر هم نمی کنی و خوب نتیجه می دهد، فکرت

 

 

واحساست درگیر نیست، دلت تنگی هم معنایی ندارد. ؛ نه اصلا ؛ روبروی

 

 

تمام دنیا ایستادم وگفتم که هنوز در وجود تو نفس می کشم . روزی به من

 

 

گفتی که وجودم ریشه در وجودت ، خونت و تمام وجودت دوانده . به من گفتی

 

 

مهم نیست اولین باشی مهم اینست که آخرین باشی وبمانی . آیا  کسی که

 

 

شبها وروز ها یش را در قلبش با دیگری تقسیم کرده ، رویا ها یش را به

 

 

کسی سپرده  با نیم دیگر خودش رفتاری مثل یک تکه سنگ مطرود کند ؟

 

 

به  روی انتهای زمین ، اتوبان مسکو ، " پارک گفتگوی

 

 

تمدنها  " ایستا ده ام

 

چقدر از این کلام  ساده خندیدیم ./ اتوبان مسکو/ به اینکه چرا پارک به این بزرگی قسمت روس

 

نداردو.. یادت  هست ؟ آیا

 

 

کسی آنجا هست ؟ روزی از من خواستی کمی نور به نوشته ها یم بدهم .

 

 

 حالا  می بینی  پیاده راه می روم ، پیاده  راه می روم،  به  کنار آلا چیق 

 

 

ژاپنی یا  چینی  یا نمیدانم  کدامیک رسیدم.  جایی که برای اولین بار

 

 

گفتم عشق اختراع زنان است ، اعتراض کردی سکوت  کردی . مثل اینکه

 

 

باید ایمان بیاوریم که عشق اختراع زنان است.  آیا باید ایمان بیا وریم ؟

 

 

شاید بله . انسان مغرور، انسان خاک ، شایسته ی این همه اخلا ص نیست.

 

 

 

به من می گفتی صافتر از تو ند یدم .  پیشتر می روم از کنار  بزرگراه به  راه

 

 

می افتم،  به زیر پل گیشا رسیده ام و آن  گدای شوخ هنوز هم آنجاست.  

 

 

    کجای این بزرگراه بزرگ را با تو قدم نزدم؟  بالای پل عابر پیاده       

 

 

تقاطع  چمران - باقر خان  به ماشین ها که می گذرند نگاه می کنم.

 

چرا من در این حرکت  بی ایست اتومبیلها 

 

 

 

باید  با یستم؟  پیاده راه می روم . از کنار  بیمارستان امام خمینی می گذرم.

 

 

 

دکتر لک را به یا د می اورم . با  آن نگاه شوخ  مهربان ، ونگاه مادرانه .

 

 

به خودم می گویم باور کنید من اینقدر ساده نبودم که به حرفها ی

 

 

دیگری اعتماد کنم . من رنجی ونوری در چشمها یش دیدم که برای

 

 

من بود.  به من می گفت

 

 

جزئی از وجودش شدم ، در وجودش ریشه دادم. حالا به من بگو باور کنم

 

 

 

یا نه؟  به من نگو که اینهمه تا ریخ دروغ بود که با وجود اعتماد روح یک

 

 

انسان این کار را کردی. . بوته کوچک یاسی  خریدم.

 

/گذاشته بودم  برای هدیه تولد تو تا بهمن خودم ازش نگهداری کنم./

 

 

دیروز حین رخت پهن کردن لباسی به کناره گلدان گیر کرد وگلدان شکست.

 

 

خاک بوته وریشه هایش را در دستهایم گرفتم .گویی روح خودم را لمس می

 

 

کردم. گلدان را با خاک وبوته وریشه ها دوباره پر کردم ، قدری آب به ریشه هایش 

 

 

دادم ، نگذاشتم خاک فراموشی اندوهش را نا دیده بگیرد. نگذاشتم ریشه ها یش

 

 

هوا بخورند. مسیح هم در شب مصلوب شدن به دعای  پروردگارش  پناه می برد .

 

  شفاعتی  از جانب خدا ، کرامتی از جانب خدا .تا به جایی که به جای عرق

 

 از پیشانیش خون می ریزد.

 

 من برای کودکم ،

 

 برای کودک تازه متولد روحم این شفاعت را از خدا می خواهم .

 

  اصرار من به اینهمه رنج ، کودکی است که در میان دستهایم می خندد،

 

  گریه می کند و زندگی می کند. وقتی برای کسی می نویسی شادی او را ،

 

 رنج او را به دنیا می اوری.  حالا که رنج وشا دی دو انسان 

 

 

و /شاید من فکر می کنم  یک انسان را می نویسم ،/ بیشتر غمگین

 

 

می شوم. حتی وقتیکه درد تمام وجودم را می تکاند ، به کودک تازه متولد

 

 

روحم آرامش می دادم . اما وقتی به دست تو می سپارم می گویی من

 

 

پدرش نیستم ، پدر رابطه ای که با هم ساختیم نیستم .

 

 مسیح عشق تو به دنیا آمده ، کودک تازه متولد روحم به دنیا آمده بود

 

 

با تهمت نا روا بودن ، به نا داشتن ، این کودک را انکار نکن ، بر دارش نکن ،

 

 

 

مصلوبش نکن.

 

 

 

 

 

 

 

 

بمباران 60 بود ومن در بیمارستان امام خمینی  بستری بودم خونریزی

 

 

شدید بینی کرده بودم. تا جائیکه  در حد شوکلاتی شدن پیش رفتم

 

 و بیمارستان زیراتش صدا م بود . ست خون در بخش خون تمام شده

 

 

وخاموشی وآژیر خطر . مادرم به حیات بیمارستان دوید تا از بخش دیگری

 

 

ست خون تهیه کند . پرستاری حاضر به این کار  نبود. بمب  بر سر مردمم

 

 

می بارید وقتیکه ذره ذره کم می شدم مرا از دستهای خدا گرفتند وبه

 

 

دستهای  مادرم که بی تا با نه گریه می کرد دادند. نمی دانم رنگ اشکهای

 

 

خدا بود یا نه. مادرم فرزندش را پس گرفت/ حالا چرا به یاد این خاطره افتادم 

 

برگشتن من به این دنیا ان شب معجزه بود. شاید برگشتن تو هم یک معجزه باشد 

 

.گل گونه ئ سرخ /خون/ وجودم را

 

 

پر کرد بگذریم. یک عید اسلامی است.  پیاده روی شسته  بوی اسپند

 

 

وصلوات . راهی به خانه نمانده راهی نمانده ./ می توفد شادی  می گسلد

 

 شادی  کوبش پاها  شنگول زا  چرا من خدا وندگار همه ی جشن ها وشادی

 

 

ها در این پای کوبان بی کسم /.ولادیمیر مایا کوفسکی/

 

 

 

آیا کسی انجا هست ؟ لبها می مانند نگاه به سمت بالا می رود وبه چشمها

 

 

نزدیک می شود. خیس است به جایی نگاه می کنم وچه طولانی آنقدر که

 

 

همه چیز از یادم می رود و دیگر هیچ چیز نمی شوم دقیقه ها از کنار

 

 

زندگی ام می گذرند .غروب فرا می رسد نور نارنجی ، آبی  به برگها به

 

 شیشه می افتد. به اتاق می افتد و چه زیبا ست . 

 

 حالا وقت آن رسیده که رنج وزشتی را بخواهیم . حالا وقت آن رسیده که

 

 

گناه و آوارگی را بخواهیم . چاپلین کوچک از گریه ها گفت ما خندیدیم

 

 

تارکوفسکی از پلیدی وزشتی دنیا گفت ما زیبا یی دیدیم . پیامبران از زمین

 

 

وزندگی در زمین گفتند  ما سخنا نشان را در اسمان جستجو کردیم .

 

 

حالا وقت آن رسیده که به جستجوی کلامی بر خیزیم که هیچ حکومتی بر

 

 

ان حکومت نکند وهیچ دانشی بر آن نیندیشد . آن وقت جهانی به دست می

 

 

آوریم که خدایش یکتا وجاودان . زیباییهایش خود زیبایی، آرامشش خود

 

 

آرامش ، رنجش خود رنج و زشتی اش خود زشتی خواهد بود وخواستن هر

 

 

کدام خواستن هموست ونه چیز ی دیگر.ما همواره در جستجوی چیزی

 

 

پنهان بوده ایم که وجود داشته است وبرای رسیدن به آن از راههایی رفتیم

 

 

که فکر می کردیم به آن می رسیم اما بر عکس بوده است حتی همین حالا

 

 

که قرار بود تا تو به سخن  درآیی اما در حقیقت سکوت تو باعث شد

 

 

تا بنویسم .حالا نوبت توست . من سکوت خواهم کرد تا تو به سخن در آیی .

 

/من از دنیای بی کودک می ترسم.هیوا مسیح/

 

 

تا تو چیزی نگوئی من هیچ چیزاز فکرهای تو نمی شنوم.  

 

 

بگذار دوباره سنتورها به ستا یش انسان بر خیزند.

 

 

برگ ریزان پاییززرد  1384 مهر ماه

 

 

 معرفی کتاب :

من از دنیای بی کودک می ترسم.

نویسنده :هیوا مسیح

انتشارات قصیده سرا

 

 

 سال چاپ ۱۳۸۲

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ۸:۱۸ ‎ق.ظ ; جمعه ٢٠ امرداد ۱۳۸٥
Comments نظرات () لینک دائم