ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

قطار میرود .

 

 

قطار میرود

 

 

قطار می رود/ تو می روی                 تمام ایستگاه می رود ...

و من چقدر ساده ام/که سالهای سال/در انتظار تو/کنار این قطارِ رفته ایستاده ام/و همچنان/به نرده های ایستگاهِ رفته

/تکیه داده ام ! ...                                                                    قیصر ‌امین‌پور

 

تنهاییم را میتکانم در یک پیاده روی رو به غروب  و فکر میکنم چقدر سبک شدم.که چه حجمی داشت تنهایی .سرم را بالا میگیرم رو به آسمان  و به درختهای چنار. با برگهای نو رس بهاری سبز

خوشرنگ کدر نشده.  و بازی برگ و باد  و نور خوشید را .از صمیم جان لذت میبرم. ماه من . جان من . اردیبهشت من.

 

 امسال بهار  اصلا باران نکونده . بیشتر روزان هوا آفتا بو /فقط شبان وقت و صبح وقت کوه ره می  گیفتی هوا ره.  می همره گئم: ای دو سال بگذشته اصلا نفهمستم.

می دل خوانمه :

 

 You are nobody till somebody loves you
You are nobody till somebody cares
The word is the same you wont change it
As short as stars shine above
You are nobody till somebody loves you
So find your self! Somebody

  

لا    بوبوستی 28ساله. می همره گئم :می جوانی سالان عمره ره هیچی نفهمستم چریکی شهر . فکر نکودم قبوله ببم. چریکی جا .لاهیجانه مانستن. گاهی که نشینمه تاکسی . اشنومه که گیله زنان . گیله مردان بیسیاری دار زدن ایشان زاآک ره گوتد . زاکانی که تازه جوانه زاآک سال بو ن . و می دل بگیفته بئه . قدیمی جا رشته مانستن  . محله استاد سرا مانستن .  شئم  سلیمان داراب و فکر کنمه می ریشه هان  هی ایسد .

ای خاکه میان . ای مردم همره

 پیله سواحلی ارث من فقط ببردم. می شکل صورت اینیشینه مانستنه . هانی اولاد .   دختری زاآک نوه فقط اینه ارث ببرده . می گردی صورت . می چومان . می چانه . می لخت مو . فقط می مو مشکی ایسه می پئیر بزرگ مو بور  بود. و کاسه  چوم .

 و اونه ارداه . اونه حکایت گفتنه .

.....................

 

تاب بازی کلمات  را به گیلکی بر من ببخشید . این روزها دقیقا به سه زبان فکر میکنم.

شانس آوردید مخلوط خدمتتون ندادم.چون همین رو هم مخلوط فکر میکنم.

 تور نبوم. ینی دیوونه نشدم. نترسید

برای من فکر کردن به گیلکی طنز شفافی است روی مردمک چشمم .

 

 معرفی کتاب :‌ نشان لیاقت

داستانهای کوتاه از نویسنده های گمنام.

ترجمه : بهنام زاده

انتشارات :‌پژوهه

سال چاپ۱۳۸۴در ۷۰ صفحه قطع جیبی

 

کتاب از این کتاب کوچولوهاست. بسیار ساده نوشته شده . برای یه دوره ی سخت دستم به عصای کلمه های آسون بود. نمیتونستم کتابهای سنگین بخونم. نمیتونستم. اصلا  ریخت کتاب رو ببینم. نمیتونستم تمرکز داشته باشم. اینقدر که فکرم هزار  جا پراکنده بود. این کتاب هدیه شد به من. و برای ذهن خسته و رنج دیده ام. موثر شد . هی چه دورانی طی شد. انگار صد سال گذشته. انگار هنوزم که برمیگردم. .....

 

پی نوشت 1: عمرا  من تقلب برسونم.  هاهاها .شما هم میتونید به هر زبان ممکنی جواب کامنت بفرمایید

ولی خدا وکیلی فحشم ندید .

  پی نوشت ۲: این الا ن گیلکی رشتیه. این رو بگذارم جلوی دوستان لاهیجانی میگن تو  رشتی حرف زدی . لاهیجانی حرف نزدی. بابا کوتاه بیا من همینقدر هم که خودمم رو کشتم خیلیه . خلاصه که از شهر تا شهر گیلان گاهی از یک روستا به روستای گیلان لهجه و گاهی کلمه ها فرق میکنه .مثلا تو مازندران به زبان  مازنی میگن گیلکی و لی این برای یه گیلانی خنده داره .

پی نوشت ۳ : به خدا اون شعر اینگلیسیه مال من نیست .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ ; شنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم