ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

سلام زمستان.......سلام

 

 

 

 

 

مهاجر

 

 

 

 

 

 

مه انگار به درون نفسهام کشیده شده.به میان ریه هام پیچیده و به تصویر نگاهم کشیده شده.                      

 

یادگاریهایی بی تجسم از زمان.                                

 

یادگاریهایی بی تجسم از تاریخ زندگیم.                      

 

بی تعلق                                     

 

 

 

مسافرم هر روز و همیشه.                                       

 

مسافر بی قراری به رسیدن. به فرجام.                       

 

وهر چه  پیش می روم باز انتخاب گزینه ی تردید می شود      

 

و هر روز می پرسم :  به کجا ؟                                     

 

و هر روز می پرسم :  که چرا؟                                      

 

و هر روز می پرسم :                                               

 

سکوت ساده ی یک تبسم کوچک کجاست؟

 

و هر روز می پرسم :                                               

 

یک مشت جوانه برای رشد روحم کجاست؟

 

و هر روز می پرسم :                                              

 

یک مشت شمع که من در وجودم روشن کنم کجاست؟ 

 

 

 

باران خیمه کرده به تنم 

                                           

 

ابرهای همیشه.                                                    

 

بارانهای همیشه.                                                   

 

لاهیجان خیمه کرده به تنم                                  

 

لاهیجان خیمه کرده  به زندگیم                    

 

و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ….                     

 

                        

 

 

تو را گم کردم میان نگاه کجایی ؟

من آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم.

و به دنبال تو بر معبر روزها  و شبها و غروبها میگردم.  

یک مشت جوانه  میخواهم. فقط  

و بعد پرمی کشم. به گرمسیر بهار .و به اردیبهشت فصلم

تا  دوباره از نو  بنویسم. تو را و زندگی را . 

                            

 

مرا گم نکن. 

 

  

و نگاهم انگار که دریاست به نظاره. ....

 

 

بزرگراه رشت ـلاهیجان

 

 

 

پی نوشت ۱: مشق ها م زیاد شده . تنبلی هم مزید بر علت. پست نوروز ۸۶ رو براتون دوباره میگذارم . اصلا اینجوری خیلی هم خوبه. کساییکه نخونده بودند دوباره بخونند.

 

پی نوشت۲: تحول زمستونی همه تون به خیر و شادی.

 

پی نوشت ۳:خورشید خانوم تولدت مبارک.

 

میدونید که یلدا سالروز تولد دوباره ی خورشید هست. خورشیدی که هر روز ازش نور  و گرما و انرژی میگیریم. تو بچرخ و تو بتاب و تو بدرخش . رقص هر روز تو آرامش هر روزه ی ماست . ایرانیهای باستان مدار نگاهشون طبیعت و جشن با طبیعت بود . هی دریغ  از  ما که فقط بلدیم گریه کنیم.

 

 

 

 

 

معرفی کتاب :خوشه های خشم.

 

نویسنده :جان اشتاین بک.

 

اگه تونستید انگلیسی این کتاب رو بخونید ادبیات عامیانه ی قشنگی داره.

منبع و ماخذش ر و بعدا براتون ذکر میکنم.

پروژه ی خواندن و درک مفهوم ۱ من بود. باید خلاصه اش میکردیم. یادمه که خیلی لذت بخش بود.

داستان .داستان فلاکت یه خانوده ی مهاجر آمریکایی است. و تنها چیزی که بین اینهمه بدبختی آدم رو آروم میکنه لحن صادقانه و لات شخصیت اصلی هست که با ادبیات عامیانه ی اش به خواننده اعتماد میده.برا این میگم با زبان اصلی بخونید که تمام این ظرائف تو زبان محاوره نگه داشته شده.   سطح متوسط این کتاب هم موجود هست .

من یکی که خیلی چیزا ازش یاد گرفتم.

 

 پی نوشت ۴: برای پی نوشتها پیام گذاردن یا نگذاردن مسئله اینست !!

 بابا !!من اینهمه ش ع ر برای کی گذاشتم خب؟

 

 

 

 

 

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ ; شنبه ۱ دی ۱۳۸٦
Comments نظرات () لینک دائم