ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

مهاجر

 

 

 

نوروزتون مبارک..  سال نو شما مبارک

 

امیدوارم که سال خوبی  داشته باشید.

 

 امیدوارم که برق چشمهاتون از زندگی شفاف بشه.

 

 

 

 

 

مهاجر

 

 

 

 

مه انگار به درون نفسهام کشیده شده. به میان ریه هایم پیچیده.به تصویر نگاهم کشیده شده. 

                      

یادگاریهایی بی تجسم از زمان.                                

یادگاریهایی بی تجسم از تاریخ زندگیم.                      

بی تعلق                                     

 

مسافرم هر روز و همیشه.                                       

مسافر بی قراری به رسیدن. به فرجام.                       

وهر چه  پیش می روم باز انتخاب گزینه ی تردید می شود      

و هر روز می پرسم :  به کجا ؟                                     

و هر روز می پرسم :  که چرا؟                                      

 و هر روز می پرسم :                                               

 سکوت ساده ی یک تبسم کوچک کجاست؟

و هر روز می پرسم :                                               

یک مشت جوانه برای رشد روحم کجاست؟

و هر روز می پرسم :                                              

یک مشت شمع که من در وجودم روشن کنم کجاست؟ 

 

 

باران خیمه کرده به تنم 

                                           

 ابرهای همیشه.                                                    

 بارانهای همیشه.                                                   

  لاهیجان خیمه کرده به تنم                                  

  لاهیجان خیمه کرده  به زندگیم  

                       

 و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ….                          

 

 

 تو را گم کردم. میان نگاه کجایی ؟                          

 من  آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم                           

 تصویر تحقیر ها را و  فریاد ها را                                 

 که وجودم را در خود مچاله کرده بود  از اشکهام میدزدم. 

 تو به من بگو کجایی؟

 و نگاهم گویا  که دریاست به  نظاره ......  

                     

 

 من آینه های تلخ را از نگاهم میدزدم.  

  و به دنبال تو بر معبر روزها و شبها و غروبها میگردم.         

 من نگاهم داغ دیده کجایی ؟   

  

                                  

یک مشت جوانه  میخواهم. فقط                                       

 و بعد پرمی کشم. به گرمسیر بهار .و به اردیبهشت فصلم تا دوباره از نو  بنویسم. تو را و زندگی را . 

                            

 مرا گم نکن.   

                       

 دستت کجاست؟

 

 و نگاهم گویا که دریاست به نظاره ......                        

 

 

 بزرگراه رشت_ لاهیجان.  

 

 

 پی نوشت ۱: این شعر نیست. جان من گیر ندید.                               

                  

پی نوشت ۲ :  این روزها سفر برای من رمز خیلی  از کارها   شده هفته ای حداقل سه سفر برون شهری رو تجربه می کنم. چه به تهران چه به رشت . چه به لنگرود . چه به … و این ترم که هر سه روزی که باید به رشت برسم  حین ساعتهای غروب   بعد از 5 تا 9 شب  دور می زنه. خورشیدی که در حال غروبه. بیجار هایی که برای کشت آماده می شوند و مه درون شهری و میان جاده ای که گاهی واقعا نمیشه روبروی خودت رو هم درست ببینی. . البته رانندگی در این هوای مه آلود بسیار سخته. همه چیز پشت پرده ی مه گم میشه. همه چیز  انگار هیچ چیز وجود خارجی نداشته.  و روز های بارانی که نصفه  روزهای ماست. هم جاده لغزنده است. و برف پاک کنی که مسیر رجاده رو برای چشم راننده تمییز میکنه . 

 

پی نوشت ۳: این ترم و ترم پیش ترم فوق العاده پرکاری برای من شد. شبها و روزهاییکه فاصله ی بین تخت گرم تا بیدار شدن ساعت ۷ صبح در سرمای گیلان اینقدر هست که فقط چند ساعتی رو خستگی در کنم. و بعد دوباره راهی شدن. هر روز در اکسیژن مرطوب گیلان . وچشمهام که از اشک سرما براق میشه و برق شفاف اشک سرما که تو نگاه مهاجرم میرقصه. انگار که وجودم رو هر روز بیدار می کنم. برای دوباره کندن.            

 

 

معرفی کتاب :    آشغالدونی.                                                      

                                                              

نویسنده : کارولینا ماریا د ژزوس 

                                     

ترجمه ی: کریم کشاورز  

                                             

سال چاپ : 1351  

                                                    

     انتشارات نیل                                                   

                                                          

آشغالدونی اصلا کتاب منفی بینی نیست. بر خلاف اسمش

نویسنده ی کتاب زن  فقیری است که با سه بچه اش از طریق جمع کردن کاغذ پاره ها و فروشش زندگی  را تا مین می کند. او با مرکبی غلیظ و ناصاف در میان دفتر های به دور انداخته در میان  آشغالدونی ها می نویسد. و با اینکه حتی وسع مالی اش اجازه ی خرید یک دفتر برای نوشتن را نمیدهد. اما باز هم از نگاه خود می نویسد. و دست آخر سه دفتر از میان نوشته هایش برای تمام دنیا ترجمه می شود. کارولینا کارولینا کارو لینا .

من از تو خیلی یاد گرفتم.

شاید یکی از پست های ارماییل رو بگذارم و از کارولینا بنویسم. از فاولاو از حومه ی فقیر نشین. و کودکان .      

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ۳:٥٥ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٦
Comments نظرات () لینک دائم