ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

بزرگراه بزرگ مجازی. بزرگراه وجدان

 

 

 

وجدان

 

 

  

 

 

همین دیروز دیدمش یک جای همین بزرگراه بزرگ.

 

 

 

   خوب البته با یکی دیگر دیدمش.                                                                               

 

 آخرین باری که دیدمش می گفت:                                        

 

      ما کیس های  مختلفی رو باید تجربه کنیم.نباید جلوی کیس های منو تو زندگی بگیری .و دستش    را از دست من محکم بیرون می کشید. ومن فکر میکردم. اوه جلو کیس های این اقای محترم رو میگیرم. وفکر میکردم آیا واقعا من مجبورش کرده بودم که بگه من عاشق تو هستم. من میخوام با تو زندگی کنم. . من میخوام با خانواده ام بیام.........من هزار تا کوفت دیگه رو میخوام. ..................................                                  

 

میگوید: تویک خاطره هستی تو زندگی قدیم من. تو یه پوستر بزرگ از اشتباه من هستی.                                                        

 

می گفت: من نمیتونم...و برای یک نفر دیگر گریه میکرد  نمیتونم اشتباه کردم.هر آدمی تو زندگیش اشتباه میکنه. مگه نه؟     

 

و من فکر میکنم. انگار مسئله خیلی راحت بوده برا ی جناب  !   اینقدر که هر روزش را دروغ بگوید....فریب بدهد. بیفکر کار کند. بیفکر قول بدهد. بیفکر هر روزش را با طرف به شب برساند.

 

وقتی من گریه میکردم داد میزد. فریاد میزد. با دست محکم  به میزش می کوبید. . می خواست برود موهای مادرش را رنگ کند؟...  وقتی من گریه میکردم. از همه وقت تنها تر بودم. می گفت به سلامت. من تو زندگیم شادی میخوام. من تو  زندگیم کوفت میخوام. ....

می گفت :   

                                                   

 

ما دو تا چیزهایی که تو زندگی میخواییم متفاوته.                  

 

می گفت:عشق برای خداست. و من فکر میکردم که ای خدایا  من چطور باید با تو رقابت کنم؟

 

به نام پدر پسر روح القدس.

 

 بنام خدا

 

من را با همه چیز عوض کرد. خاک من خاک خدا بود. 

 

 خاک   خدا  شایسته ی این معامله نبود.                               

 

من نمیدانم اگر عشق به خدا میتواند وجود یک انسان دیگر را در غم مچاله کند. این دیگر چه جور ربطی به عشق خدا دارد.                                               

 

می گفت: می بینی که من فقط تو را دوست دارم. و  بعد داد میزد می گفت ولی باور کردنی نیود.                                              

 

اما وقتی چیزی یا میلی درونی نباشد . من و هیچ انسان دیگری نمیتواند  قانون وجود یک نفر دیگر را امضا کنیم. رای بدهیم.                                

 

 

 

  یک سال بود به قول خودش از دست یک رابطه زجر اور رها شده   بود. یک سال بود . دیگر از توی سگ دونی برنمی گشت.         

 

اینهمه رفت و امد هم اصلا انگار که هیچوقت  نبوده. ما خیلی محترم عین دو تا ادم مدرن از هم جدا شدیم. نه؟ خودش هم فقط درگیر همان سگ دونی بود. با مشکلات همان سگ دونی .سگ دونی سربازی  بود. /خودش می گفت. /                                                                                                       

 

 

 

یک سال گذشت.                                                                

 

یک سال بود به قول خودش از دست یک رابطه ی زجر اور رها شده بود. یک سال بود که حالا از دست سگ دونی هم راحت شده بود.

 

 

 

با  کلمه ها برای خودم یک ذکر ساخته بودم. با یاد گیری برای خودم زندگی ساخته بودم. کلمه ها گرمم میکردند.                           

 

 

 یادگیری مثل یک تن پوش گرم روزهای  سخت زمستانی  بود 

کسی رو نداشتم به جز کلمات. به جز یادگیری. نه پدری و نه مادری خلاصه ی رنجها که در ته گلو ی من ته نشین میشد. خلاصه ی  ترمیم ها با کلمات .                                                 

 

 برای فکرم. برای اینده ام.                                                          

 

خیلی وقته که دیگه فریاد هاش  رو  نمی شنوم. فقط یه نفر بیشکل هی میاد تو خوابم زنجه موره میکنه. بی شکله بیشکله. فقط انگار موهاش ریخته باشه تو صورتش.چهره اش همیشه سیاه و سفیده. خیلی وقتها که تو خونه دانشجویی تنهام میترسم دوباره برگرده.همیشه هم یک صدا داره.صدای او . حرفهای او و آخرش زنجه موره میکنه  بعد دوباره بر میگردم با چشمهای  نیمه باز دنبال کتاب گرامرم میگردم. ساعت چنده  نصفه شبه خدا میدونه . فقط نمیخوام به این لعنتی فکر کنم.  خیلی وقته عشق برام فقط یک صدا داره. صدای فریاد. تحقیر. توهین. خیلی وقته موسیقی عاشقانه رو نمیتونم گوش بدم. چون تمام وجودم تحقیر میشه. خیلی وقته دیگه مکالمه عاشقانه رو نمیتونم گوش بدم. محبوبه جان آرامتر با حسین صحبت کن. محبوبه جان آرامتر . خیلی وقتها یه هدفون میچپونم تو گوشم 

 

Next to the train station……………

 

و بقیه ی کارهای

 

Listening

 

رو انجام میدم .

 

یک روز به نام شادی محکوم شدم. برای اینکه حتی نمیتوانستم بخندم. بغض یک خنده به روی صورتم حسرت شد. بغض یک خنده به گریه ام نشست. سهم من هیزم تر بود که نمی سوخت. هیزم تر شدم برای آتشی که نمیسوخت. که نمی توانست بسوزد.

 

 

                                                                             

 

هر از گاهی می آید به میان این بزرگراه

 

بزرگ مجازی

 

               

 

من نمیدانم چه چیز میخواهد از توی این نوشته ها بیرون بکشد؟

 

کارهای من. طرز فکر کردن من. چه ربطی به زندگی او  دارد؟می گفت:  زندگی من وتو دیگه  هیچ ربطی به هم نداره.

 

 

 

برادر . حاجی . داداش. عمو

 

از خیلی قبل میدانم. از خیلی قبل میدانم میایی به این بزرگراه بزرگ مجازی  . قبل  اینکه  حتی تو حرفی با کسی بزنی.                                                   

  

 

 

بله می فهمم !دنیا اینترنتی شده . کامپیوتری شده.مگه نه؟آدمها با یک دکمه می تونند. وجدان خودشون رو آروم کنند. مثلا با یک جستجوی ساده اینترنتی . صفحه ی ارماییل رو باز کنند. نه؟

 

 

 

 از خیلی قبل میدانم می آیی به این بزرگراه بزرگ مجازی.

 وجدان تو یک جای دیگر گیر ه  حاجی

 پیش عمل خودت .

 پیش   کار زشت خودت.

وجدان تو پیش من گرو نیست.

پیش کار خودت گیره.وجدانت پیش من نیست. 

 وجدانت پیش خودته.  

 

 

 

 برو بگیر بخواب . با وجدانت بخواب . یک خواب راحت.

 

 

کاری برای تو نمیتونم بکنم.

 

متاسفم .

 

نمیتونم ببخشمت .

 

 

 

یه روز بودن یا نبودن من برات یکی شد.

 

می بینی. من حتی  برای تو وجود هم   نداشتم . ...

 

پس خیلی سخت نیست نه؟

 

برو با وجدانت بخواب.

 

نکنه خیالاتی شدی؟

 

من اصلا حتی وجود ندارم. این چیزی که وجود داره وجدانت هست.

 

 

 

اما خوب به قول استاد گرامر ما یا یک ضرب المثل انگلیسی   

 

 

 

Never trust anybody. Never trust

 

 

 

لاهیجان . شیخ زاهد.

 

 

 

 

  پی نوشت : امانتداری میکنم. یک بخش کوتاه دو خطی از این نوشته متعلق به / بی نام/ است. یادداشتهای بی غرض و با صداقت او برای روزهای تابستانی یکی از دوستان . به روحیه ی من شباهت زیادی داشت

 

  معرفی کتاب: بگذار سخن بگویم.

 

نویسنده: دومیتیلا باریوس د چونگارا / موئما ویئزر

 

ترجمه: احمد شاملو / ع. پاشایی

 

انتشارات :نشر میترا

 

سال چاپ :۱۳۷۹

 

از سری کتابهای ادبیات کارگری.

 

 

یه سووال یادم رفت. شما چطوری به تله ی وجدان نگاه می کنید؟

از وجدان برای من بنویسید.

 

   کلماتی که سانسور شدند برای رویت عموم اما بیشتر از همه ی کلمات ارماییل است. مثل یک مهاجر شدم مدام میان رفتن. که تن به تسلیم ماندن نمیدهد.

 دریا موجهای سنگین. به بار آورده. دریای خزر . دریای گیلان. دریای سرزمین مادری من. دریای وجود من  .

 بی زاری نیست. تنفر نیست. فقط یک سووال داشت پست اینبار ارماییل همین.

/من گناهم یکسر نابخشودنی است.

زیرا که در جان خود سوزانده ام . محبت .نه. کشتزارهای محبت را

و جانسوزان از فتح هزاران هزار باستیل دشوارتر است.

ولادیمیر مایا کوفسکی. شاعر روس /

   

 

 

نویسنده : ارماییل : ٦:٥٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٥
Comments نظرات () لینک دائم