ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

شمعها

 

 

شمعها                                  

 

 

 

 

 

صبح سرد پاییزی است . باید بلند شوم اما انگار نمی خواهم امروز را ببینم .

 آفتاب را ببینم. ساعت 9 شب را ببینم.

 

و سالروز مرگ تو  را مادر من . عزیز من . خوب من                                          

 

 

 

یک مشت شمع دستم گرفته ام .

و ماشین را روشن میکنم تا گرم شود.

 ساعت 3 شده و اگر دیر بجنبم به تاریکی میخورم.

 و رانندگی در تاریکی می ترساند. من را.                                                

 

 

 

یک مشت شمع دستم است . ورسیده ام بالای سنگ سیاهی که

 

 

روش نوشته شده . مادر من عزیز من. خوب من .                      

 

 

و یک تکه شعر نو که من ولیلا از حمید مصدق برای روی سنگ  سیاه بد ترکیب ت

 

تو  ۹ سال پیش سفارش دادیم                  

 

 

.کجای اینجا بهشت است؟جهنم سیاه هم نیست.  

 

 

 

سر آمد روزگار کودکی

 

 

اینک در این دوران

 

 

در این وادی

 

 

نه دیگر مام . نه شهر آرام

 

 

دگر هر آشنا بیگانه شد با آشنای خویش

 

 

 ومن بی مام

 

 

مانده تنها در دشواری ایام

 

 

ولیکن مادر من مادر ناکام.

 

 

دگر جز روح تو

 

 

 این روح زبند آزاد مرا دیگر پناهی نیست!

 

 

دیگر تکیه گاهی نیست.

 

 

 

  قطعه ی 100 . ردیف ...

 

یک مشت شمع دستم است .  روی همین تکه سنگ سیاه

 

 

 ساده  _ی بدقواره  تو خم شدم. و زمزمه میکنم                                          

 

 .مادر من عزیز من خوب من . سلام

 

 

 وفکر میکنم آیا تو می شنوی زمزمه ام را یا نه؟

 

 

یک مشت شمع را یکی یکی و با آتش دیگری روشن میکنم.

 

چند قطره که چکید  ثابت می شود.

 

 

حرف می زنم حرفهایی که فقط تو می شنوی وفقط تو  می فهمی.

 

 

 

یک مشت شمع روشن میکنم . تا نترسم .

 

 

تا تو تنها نباشی

 

 

تا تو بخندی 

 

 

و مثل وقتی  که سال آخر دبیرستان با هم از فردا حرف میزدیم

 

 

از فردای روشن می گفتیم 

 

 

 یک مشت شمع روشن میکنم که راه ماشین راپیدا کنم .

 

 

تاریک شده . آفتاب غروب کرده .

 

 

 

. و من تار می بینم همه جا را .

 

 

 

چراغها نورشان ستاره شده.در نگاهم

 

 

  توانم نیست

 

 

تابم نیست

 

 

به خود می پیچم از این رشک

 

 

_اما خنده برلب با تو مگویم :

 

 

اضطرابم نیست.

 

 

حمید مصدق

 

 

 

 

یک سووال در ذهن من تیر می کشد : هنوز وقتی میخواهی نفس بکشی

 اینقدر سرفه میکنی که نفس من هم بگیرد ؟من برای تو شمع آوردم

عزیز من تو فقط  سرفه نکن!

هر کاری که تو  بخواهی میکنم.تو  فقط سرفه نکن

                                              

 

 

 

 

  خون بالا میاوری عزیزم  سرفه نکن. عزیز دلم ...............

 

 

 

ایکاش این شمعها را برای تولدت روشن میکدم

 

 

.ایکاش من  این شمعها  

 

 

را برای تولد 39 سالگی تو که هیچ وقت نرسید روشن میکردم.

 

 

ایکاش می بوسیدمت

 

 

 باید راه بیافتم . از رانندگی در شب می ترسم.

 

 

چشمم خیس شده . خیس خیس

 

 

از رانندگی با چشمهای تر و خیس می ترسم

 

 

   شعر فروغ به روی لبهایم زمزمه می شود و دنده عوض میکنم.

 

 

من سردم است

 

 

. من سردم است .

 

 

 وانگار هیچوقت گرم نمی شوم

 

 

وبعد فکر میکنم : آیا مادر من هم وقتی به تاریکی قبر خو میکرد

 

این شعر را به روی لب زمزمه کرد یا نه؟

 

 

یادم باشد این پنجشنبه به گورستان ظهیر الدوله سر بزنم

 

 

. یک مادر دیگر هم تنهاست.  مادر کامیار شاپور.

 

 

 

 یک مشت شمع محبت کجاست که من در وجودم روشن کنم؟

 

 

یک مشت شمع؟/

 

 

 

می بوسمت  واشک

 

 

 

 

 برای مادر من یک مشت شمع روشن می کنید؟

 

 

می ترسم باد شمع ها را خاموش  کرده باشد.

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢۱ آذر ۱۳۸٥
Comments نظرات () لینک دائم