ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

زمزمه های شبانه برای خواهرم.

 

 

زمزمه های شبانه برای خواهرم .

 

 

 

گاهی  کودک من سلام                                               

گاهی خواهر من سلام                                               

 

از امروز دلم برایت تنگ شده از امروز که نتیجه ها را داده اند.

 و من راهی یک سفر چهار ساله هستم.

 از امروز که میدانم تو بدون من در این

 خانه ی بزرگ تنها می مانی تنهای تنها...........................                        

دیگر شبها کسی سر به سرت نمیگذارد.

 دیگرصدای  خنده های من وتو باهم در این خانه نمی پیچد.

 تنها می مانی در این خانه ی بزرگ بزرگ وبزرگ .                                                                      

 

وقتی شبها از تنهایی می ترسی من نیستم.

که پتوی چهار خانه ات را تا بالای چانه ات بالا بکشم                                          

/تا  از بس که تو غلت میخوری/                                             

سرما نخوری.

نیستم که بگویم :نترس من اینجا هستم

 عزیزمن گل من . خواهر من تو بخواب  .   

 دیگر نمی بینم فرورفتگی روی لپت وقتی تو خوابی

چقدر زیبا تر شده.  دیگر نمی بینم وقتی تو خوابی

 چطور به من آرامش میدهی . خواب تو رمز آرامش من است 

 و اینکه میبینم  آرام میخوابی . اینکه آسوده میخوابی.                            

دلم برای زیبایی عجیبت تنگ میشود.  

 برای موهای لخت تو که گاهی گره میخورد .

 گره به هر چه یاد زیبایی و لطافت .

 گره به یک بوسه که با نگاه رد وبدل میشود.                                         

 

دلم برای فالش زدن ویولنت هم تنگ میشود.                          

از صدای تمرین تو که پای هر کس و ناکس  را از خانه ی ما بریده.

 بهتر!!! هر کسی نمی فهمد که حتی فالش زدن هم

 میتواند باعث باشد تا دوباره به احساست فکر کنی .

رشد کنی .  نه که تیدیل  به  یک اب راکد مانده شوی!

من خیلی از نوشته هایم. خنده هایم. و گریه هایم

 مدیون همین فالش زدن توست .

 تو بزن فقط تمرین کن. میخواهم بالا بلند من بالا بروی                                            .                                                          

 

برای اپراهای کلیسایی ساعت 5 صبح

که گاهی مثل لالایی بود برای خواب خسته ـی من                                            

 برای خوابی که پریشان یاد  احسان بود.                               

                             

 و نوازش تمرین سولفژتو صبح به آن زودی!

 نقاب از خواب پریشان من بر میداشت.                                                                     

 خستگی من را بر میداشتی  

 و گاهی یک ساعت از شبانه روز را

بعد از ساعت 5صبح  میتوانستم درست بخوابم.                      

 

و نمیدانی یک ساعت خواب راحت یعنی چه ؟

فقط یک ساعت     خواب آرام.                                                                   

 

 اینکه میفهمیدم میان نیستی وسیاهی  دست و پا نمی زنم.

 

که تو عزیز من کنار من در اتاق من هستی.

 

اینکه وجود گرم یک انسان کنارمن است.                                       .                                                          

برای آقای نفیسی استاد مدیتیشن تو که

 حرفهاش برای دوباره برگشتن من  به زندگی خیلی کمک کرد.

 گره خوردگی هایی از ذهنم را که شاید هیچوقت باز نمیشدند.

 که تناقض احسان اینقدر اذیتم نکند .

گره خوردگی های ذهنم نرم شد

اینقدر که بتوانم با دست گره فکرم را باز کنم و هی کلنجار نروم.

 

عزیزم لیلا دلم برای تو تنگ میشود                                          

 اینقدر که اشک به چشمم حلقه می زند.

                                      

 تنها ماندن تو .  رنجم می دهد اما عزیز من چاره نیست  .                   .                                                                      

تنها می مانی در این خانه بزرگ و من نیستم.:

 که بگویم. نترس عزیز من نترس من هستم .                                                         

 

                                                                               

انتخاب نزدیکتری هم از این شهر بود .  

2ساعت . یا 7 ساعت . کدامیک را انتخاب میکردم ؟2ساعت ؟

نه عزیز م این به تو خیانت بود                                               .

 خیانت بود. 

که میدانستم اگر من نزدیکی های تهران می ماندم

 شاید تو زودتر  به فکر یک خانه ی کوچک تر نبودی.

شاید تو به فکر غذای فردا صبح سر کارت نبودی.

 

 به فکر زندگی روزمره     که تو

 

همه اش را با کار و تمرین موسیقی پر کرده ای    

نه عزیز من                                                             

                                              

 اینجا ایران است                                             

                                           

 من هم. و تو  هم مثل خیلی زنهای دیگر باید/ ؟/  : 

                                               

زندگی خودمان را هماهنگ با                            

                             

قدمهای اجتماع و خانواده کنیم.

 

شاید اینطور خیلی غد روبروی من نایستی

 که من غذا درست نمیکنم.   یا ظرف نمی شورم. تمرین دارم.

کار دارم. و....خیلی  چیزهای دیگر                                                                

                                                              

اولش سخت میشود اینقدر که به در و دیوار فحش میدی     

 

 

 شاید وسط کار روزمره خانه بنشینی و متاثر از

 وقتی که از دست میدهی گریه کنی که

 من کارم عقب  افتاده. من تمرین موسیقی ام عقب افتاده. 

 شاید هم مجبور شوی یکی از کلاسهایت را به تعویق بیاندازی.                                      

                                      

 تا وقتی که یاد بگیری چطور میشود بین مسوولیت خانواده.

 با کارهای شخصی خودت تعادل ایجاد کنی.                   

                         

هماهنگی بین کار خانه.                                

                                 

 و فعالیت اجتماعی سخت است عزیز من.

 

 و تو باید این را زودتر تمرین میکردی. 

 

 این را هم بگذار به حساب   شفقت بیجای    من

 

 که به تو اجازه ی تمرین این جور زندگی را ندادم.

شفقت و مهربانی هم  : 

 /  گاهی به خودخواهی تبدیل میشود./

و این خودخواهی :دوست داشتن تو  بود. 

 دوستت داشتم اینقدر که همیشه همه چیز برای تو فراهم بود                       .                                  

اما عزیزم مسوولیت .

 مسوولیت ک بپذیری قدری نگاه مادرانه پیدا میکنی.

 اینقدر به همه    چیز سخت نمی گیری و لطیف میشوی .

 همین طور که من در این 7 سال بعد ازمرگ  مادر_   مادر شدم

 

مادرتو عزیز من خواهر بزرگتر من                         

 

                     

  لیلای    دوست داشتنی من                             

                            

                          

شاید اینقدر هم پیش تو نباشم که

برای روزهای سخت زمستان

 یک لیوان چای گرم به دست یخ زده ی تو بدهم .

 اما من میدانم عزیزم. تو هستی . تو خودت برای خودت بمان.

 و بکن. من به وجود تو اطمینان دارم.                                                         

                          

 به امید روز های یک شور برای تو.

 روزهای روشنایی  یک عشق برای تو .

 ...البته نه از گونه ی عشق من . 

 به امید روزی که تنها نباشی .

 

حداقل اینقدر عریان تنها نباشی. 

 

                                  /آمین/                                                 

 

من باید به یک جای دور بروم .جایی پشت پرده مه و درس

 

و یک خروار لغت انگلیسی  

 

 

می بوسمت عزیزم. می بوسمت !

 

می بوسمت واشک

 

شهریور   و   مهر   ۱۳۸۵ تهران

 

دوستان خوبم از این به بعد شاید منظم به روز نکنم

ولی ارماییل را فرموش نکنید.انگار بازی دنیا تمامی ندارد.

 من که مجذوب این بازی شدم.

 بعد از هشت سال با ادبیات خواندن و نوشتن .

 وزندگی کردن. تازه به دانشگاه رسیدم.

چه کسی باور میکند از میان درد برخواستم

 با هر لغت انگلیسی یک فریاد را در وجود خودم خاموش کردم.

 

 و  یادگیری چه  فریب خوبیست    برای فراموشی؟

 

برای زندگی 

 برای درست زندگی کردن.

 

 

سپیده که سر بزند                                                  

نخستین روز روز های تو                                           

آغاز میشود.                                                           

 

آفتاب سر گشته و پرسان                                        

تا مرا کنار   کدام سنگ                                           

تنها بیابد.                                                            

به تماشای   سوسنی نوزاد                                      

به نخستین دره ی گمگشتگیهام                                

 در اندیشه ی توام.                                                  

سپیده که سر بزند. خواهی دید                                  

که نیست به نظرگاه تو

آن سدر فرتوتی

که هر بامداد            

گنجشکان بر شاخساران معطرش به ترنم.

آخرین کهکشان شیری را         

تا خوابگاه آفتابیشان بدرقه می کردند.

سپیده که سر بزند                                                       

نخستین روز روز های بی مرا                                          

آغاز خواهی کرد.                                                        

مثل گل سرخ تنهایی                                                  

آه خواهی کشید                                                       

و به شاخه ی سدری                                               

که سایه نیانداخته بر آستانه ات                                   

 

 

سپیده که سر بزند.

سپپیده که سر بزند

اولین روز های بی مرا

آغاز خواهی کرد .

 

شعر از منوچهر آتشی

از کتاب گندم و گیلاس

نام شعر:فراقی ها 1

ای خدا بیامرزدت! ای خدا شادت! کنه منوچهر آتشی!

 

 

معرفی کتاب:                                                                

 

ایالات نا متحد                                                     

نوشته ی:   ولادیمیر پوزنر.                                                       

ترجمه ی :   محمد قاضی                                                          انتشارات  :  خوارزمی .                            

سال چاپ :   1352                                 

 همون ایران  خودمونه. حداقل از دید یک نسل دومی!

درباره ی آمریکا و له شدن کارگر ها در لایه های زیرین

 جامعه ی اقتصادی و اجتماعی آمریکا حرف می زنه.

ولی اینقدر این حرفها برای ما تکرار شده

 که بهتره به جای ایالتهای آمریکا

/ استانهای خودمون رو بگذاریم/

و بعد کتاب رو از نو  بخونیم.  بخونین بد نیست .

 آمریکا و ایران رو باهم نگاه میکنید. / البته خوب اگه مثل من فکر کنید!/                          

 

 به نظر میرسد. که من مسافرم. مسافر

و سپیده که سر بزند دیگر تهران نیستم .

نویسنده : ارماییل : ۱:٢٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٦ مهر ۱۳۸٥
Comments نظرات () لینک دائم