ارماییل

برای زیستن تنها یک ذهن و قلب شفاف کافی است. باقی را برای شکر گزاری کنار بگذارید

تکه های بریده ی خاطر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تند باد خزان

با  آواز من 

 در من میوزد.

می ستسو

 

 

 

Tears Vampire's tears                                                                                                          

 

 

. It's bleeding all day's long

And   I   lose   much blood   .

The blood's   taste is   like my vital, regenerative and

 Revivify    white and red globule.

                                                                                                          It tastes like tears.

All  lost.

Now my golden   eye shadow    spreads   all over   tearstained face. .

And my lips are whispering: "my mother is lost. My love lost

My blood  lost….. ."

Why every thing that lost, becomes heartiest   property?

Why it hides and sticks in our mind?

It paled through events but it doesn’t omit

 

Every minute goes by gloomy surround

I whispering: just   trees remain

Just trees remain that I love them

Maybe it's a true time to lose E r m a i e l

My patient child of writing.

 

 

 

فکر میکنم انگار هزار سال  زندگی کرده ام.

فکر میکنم انگار هزار سال تجربه روی صورتم چنگ انداخته .

اینقدر که حالا سالهاست کم حرف  شدم .

و شاید  مدتهاست قلبم پمپ میزند.

اما نفس نمیکشد .

 

 

 

حرفی نیست به جز  روزهای پیاپی  بارش باران.

به جز رطوبت  حیات بخش گیلان.

به جز  لخت شدن درختها  از برگ.

به جز فصل حیات خلوت برای روح و جسم . پاییز

به جز شبهایی که مه  روی صفحه چشمم  و صفحه ی جاده غلیظ میشود.

به جز روزهای ترجمه . روزهای داستان  .

حرفی نیست به جز رویا رویی  ادبیات با من.

به جز زندگی درونی .

 

 

 پی نوشت ١:‌دوستی از دوستان . دستخط انگلیسی ام  را میخواست. نوشتم.

 

 

یک ماه  ارماییل را  رها کردم.  

 

برف میبارد.

من دلم آرام میبارد.

در میان دانه های  برف میبارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نویسنده : ارماییل : ٦:٤۸ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم